|
| ||
|
|
يك تابلوي به هم وصله شده از اين تابلو
يك تابلوي به هم وصله شده از اين تابلو
ثانياً زبانهاي مختلف براي انواع مختلفي از برنامه ها طراحي شده اند.همان گونه كه مي داندي،نرم افزارها
يابرنامه به دو دسته ي عمده تقسيم مي شوند:برنامه هاي سيستمي و برنامه هاي كاربردي. زبان هاي
برنامه نويسي و سيستم هاي عامل نمونه هايي از برنامه هاي سيستمي مي باشند.و ساير نرم افزارها عمدتاً
برنامه كاربردي هستند.بعضي زبان ها به گونه اي طراحي مي شوند كه براي برنامه هاي سيستمي مناسب
مي باشند و برخي ديگر براي برنامه هاي كاربردي مشخصات زباني كه براي يك نوع برنامه مناسب است
ممكن است با زباني كه براي ساير نرم افزارها مناسب متفاوت باشد چون نرم افزارها انواع بسيار زيادي
داشته و هزارات كاربرد نيز براي آن ها رد كامپيوتر وجود دارد ،لذا، طبيعي خواهد بود كه زبان هاي برنامه
نويسي نيز هم چون زبان هاي طبيعي متنوع باشند.البته هر يك از اين ز بان ها مخالف و موافقين خاص خود
را داشته و يك بحث طولاني در مورد بهترين زبان وجود دراد.حتي بعضي ها جهت اثبات ادعاهاي خود،زبان
هاي جديد طراحي مي كنند.تفاوت اين زبان ها اغلب به ويژگي هاي خاصي كه براي توليد يك نرم افزار خوب
لازم مي باشند،مربوط مي شود.هربار كه يك زبان برنامه نويسي جديد معرفي مي شود،كار بسيار زيادي براي
آزمايش و بررسي كارآيي آن لازم مي باشد.
زبان هاي برنامه نويسي سيستم.همان گونه كه مي دانيد برنامه هاي سيستم ،برنامه هايي جامع بوده و به
چندين مقوله تقسيم مي شوند اما وظيفه صالي برنامه هاي سيستم عبارتند از:
-كمك به استفاده كنندگان از كامپيوتر به عنوان يك رابط كاربر درتهيه برنامه هايشان و كمك به آن ها در پيدا
كردن و تصحيح غلط هاي برنامه ،و
-اداره مؤثر از منابع كامپيوتر
يك نمونه ازنرم افزار سيستمي،سيستم عامل مي باشد كه به طور طبيعي برنامه هاي سيستمي زيادي را نيز
در خود جاي داده است.براي نوشتن برنامه هاي سيستم عامل يا ساير برنامه هاي سيستمي،برنامه نويس
نياز به دستورالعمل هايي دارد تا بتواند مدارات اساسي كامپيوتر يا سخت افزار را كنترل كند.براي
مثال،برنامه نويس بايد قادر باشد تا دستوراعمل هايي بنويسيد كه اطلاعاتي را از يك موقعيت مشخص در
حافظهاصلي به قسمت معيني از CPU انتقال دهد.لذا زبان هاي برنامه نويسي كه براي برنامه هاي سيستمي
مناسب هستند،داراي دستورالعمل هايي مي باشند كه برنامه نويس مي تواند نوع كنترل ها را روي كامپيوتر
،داشته باشد.
زبان هاي برنامه نويسي كاربردي.در مقابل برنامه هاي سيستمي ،نرم افزارهاي كاربردي قراردارند،كه
عملكردشان به خود كامپيوتر مربوط نمي شود.مانند سيستم هاي آموزشي،كتابداري،حسابداري ،نشر روميزي
،طراحي و يا سيستم هاي بانكي نظير سيستم عابر بانك و تلفن بانك .
براي نوشتن برنامه هايي چون پرداخت حقوق يا ساير امورات اداري،برنامه نويس نيازي به كنترل اجزاء
سخت افزاري كامپيوتر ندارد. در عوض ،برنامه ننويس به دستورالعمل هايي نياز دارد تا اطلاعات
ورودي،توليد خروجي مناسب،انجام محاسبات و به طور كلي ذخيره و بازيابي اطلاعات در حافظه جانبي را به
راحتي انجام دهد.از اين رو زبان هاي برنامه نويسي كه براي برنامه هاي كاربردي مناسب
هستند،دستورالعمل هايي دارند كه با دستورالعمل هاي مورد نياز برنامه هاي سيستمي ،متفاوتند.
برنامه هاي كاربردي نيز به نوبه ي خود به دو دسته ي،برنامه هاي كاربردي تجاري و برنامه هاي كاربردي
علمي تقسيم مي شوند.اكثرزبان هاي برنامه نويسي به گونه اي طراحي شده اند كه تنها براي زبان هاي همه
منظوره اي وجود دارند كه تصور مي وشد براي هر دو دسته ي علمي و تجاري مناسب ايجاد پرونده هاي
بزرگ اطلاعاتي بر روي تجاري پردازش زياد بر روي ورودي –خروجي اطلاعات و آن ها بسيار كم مي
باشد.زيان هاي كه براي نوشتن برنامه ها تجاري خوب هستند،دستورالعمل هايي دارند كه اعمال ورودي-
خروجي و ذخيره سازي را به راحتي انجام مي دهند ولي دستورالعمل هاي ضعيفي براي محاسبات دارند.در
حالي كه برنامه هاي ورودي-خروجي يا استفاده از حافظه جانبي براي ذخيره اطلاعات كمتر استفاده مي كنند.
زبان هاي برنامه نويسي كه براي نوشتن برنامه هاي علمي طراحي شده اند،به خوبي از عهده ي انجام
دستورالعمل هاي محاسباتي بر مي آيند اما از نظر دستوراتي كه اعمال ورودي –خروجي و ذخيره سازي
اطلاعات را انجام مي دهند،ضعيف مي باشند.
| |
تا يه وبلاگ سر شه راها مونده كه بايد برم پس شايد كمك شما هم نياز باشه