ظرفيت حافظه اصلي

ظرفيت ذخيره كامپيوتر برحسب تعداد بايت در حافظه اصلي ،

اندازه گيري مي شود.اغلب،ظرفيت را برحسب كيلوبايت

 ، kbyteيا KB بيان مي كنند.يك كيلوبايت،برابر 1024 بايت

است.اما اكثر مردم آن ار به عدد 1000 بايت گرد مي كنند.براي

مثال ،كامپيوتري كه 640 كيلوبايت حافظه صالي دارد بدين

معني مي باشد،كه اين حافظه دقيقاً655360بايت مي شود،اما

معمولاض اكثر مردم فكر مي كنند كه اين مقدار برابر با

6640000بايت مي باشد.

حافظه اصلي برخي كامپيوتر ها برحسب مگابايت،Mbyteيا MB

اندازه گيري مي شود.يك مگابايت ،برابر 1048576 بايت است،اما

مجدداً مردم اين رقم را كاهش داده و تا حد اندازه گيري بزرگ تر

از مگابايت ،گيگابايت ،Gbyteيا GB مي باشد.يك گيگابايت تقريباً

يك بيليون بايت مي باشد                                                  (

 824و741و073و1=2)،با اين كه تاكنون كامپيوتري با ظرفيت

حافظه اصلي گيگا بايتي به وجود نيامده،ولي ممكن است كه در

آينده به وجود آيد.

همان گونه كه مي دانيد حافظه اصلي ،برنامه ها و اطلاعات در

حال پردازش را ذيخره مي كند.لذا طرفيت حافظه كامپيوتر

مشخص مي كند كه كدام برنامه ها و با چه حجمي قابل اجراء

هستند،از طرفي مي توان فهميد كه چه مقدار داده ار مي توان

در يك زمان در حافظه بار يا ذخيره كرد.براي مثال ،كامپيوتري را

در نظر بگيريد كه ظرفيت حافظه اصلي آن KB640مي باشد.اگر

برنامه اي به KB 360 حافظه نياز داشته باشد،در آن صورت

KB 280 ( 640 منهاي 360)فضا براي ذخيره داده باقي خواهد

ماند.اما اگر برنامه درخواست KB 512 حافظه را بنمايد،در اين

صورت تنها KB 128 براي داده ها باقي مي ماند.بنابر اين شما

بايستي بين اندازه برنامه و داده هايي كه مي خواهيد در

حافظه ذخيره شوند،توازني برقرار بكنيد.ممكن است كه برنامه

اي خيلي بزرگ تر از حافظه كامپيوتر اشد.براي نمونه ،اگر برنامه

اي به MB 1 حافظه اصلي نياز داشته باشد،اين برنامه را نمي

توان روي كامپيوتري كه تنها KB640 حافظه را در اختيار مي

گذارد،اجراء نمود.براي رفع اين مشكل ،بايد از حافظه هاي

اصلي با ظرفيت بالا استفاده كرد.علاوه بر حافظه هاي بزرگ

تر،شيوه هايي نيز وجود دارند كه امكان استفاده ي بهينه از

حافظه را ممكن مي سازند.يكي از اين شيوه ها،حافظه ي

مجازي نام دارد.اين شيوه با انتقال داده ها به ديسك (سخت)

،اين تصور را به وجود مي آورد كه گنجايش حافظه بسيار بيشتر

از آن مقداري است كه واقعاً هست!حال،اگر اندازه ي برنامه اي

بزرگ تر از گنجايش حافظه باشد،برنامه به چندين قسمت

تقسيم مي شود.براي اجراي اين گنه برنامه ها،ابتدا قسمت

اول به حافظه آورده شده و پردازش مي شود،سپس،قسمت

هاي بعد نيز،به حافظه آورده شده و اجرا مي شوند.اين قسمت

ها قطعه و صفحه ناميده ميشوند.

يك قطعه،قسمتي از حافظه است كه طول آن متغيربوده و توسط برنامه تخصيص مي يابد.يك

صفحه،هم مانند قطعه،قسمتي از حافظه است،با اين تفاوت كه طول آن ثابت است.قطعه ب

ندي يا قطعه قطعه كردن شيوه اي است براي مديريت حافظه،كه از آن براي تخصيص و ن

شاني دهي حافظه استفاده مي شود.در روش قطعه قطعه شدن،ساير برنامه ها نمي توانند

به قطعات يك برنامه ي ديگر دست يابي داشته باشند.يك قطعه واحد مناسبي براي تعويض و

تغيير داده هاي حافظه است،اما از انجايي كه طول آن متغير است،مديريت آن در حافظه و بر

روي ديسك مشكل و وقت گير خواهد بود.بنابراين از روش صفحه بندي براي مديريت حافظه

،استفاده ميشود.در اين شيوه،بين نشاني هاي مجازي روي ديسك سخت و نشاني هاي

واقعي حافظه،تناظري يك به يك برقرار مي شود.از اين رو،برنامه اي كه ممكن است به

صورت يك قسمت يك پارچه از حافظه به نظر آيد،ممكن است در چندين صفحه از حافظه

تقسيم شده باشد.و سيستم ،مديريت قطعه بندي و صفحه بندي را طوري انجام مي دهد كه

تمايز بين حافظه و ديسك سخت براي برنامه غيرممكن باشد.